KOZERA
Biografia

Marka Kozery – jak mówi – Zbyszek Krzewiński „domeną jako rzeźbiarza jest KREACJA PRZESTRZENNA - to znacznie więcej niż druk 3d. Trudne do uchwycenia przez osobę postronną ARTEFAKTY - jako artysta wyraża siebie poprzez swobodne «malowanie przestrzeni» w formie charakterystycznego ruchu przypominającego ruch pędzlem artysty-malarza, zapisany w formule zaawansowanego technologicznie przestrzennego ruchu materii. Trzeba podkreślić, że artysta wykorzystuje NOWĄ GENERACJĘ DRUKU 3D (Stratasys j750) - tzn. wydruk wielomateriałowy dający UNIKALNĄ możliwość przeniesienia kreacji przestrzennych w świecie wirtualnym na wizualizację w świecie realnym z wykorzystaniem tych samym barw, kolorów, struktury i spodziewanego kontaktu z materią wykreowanego przedmiotu.

Dla mnie to jest połączenie (mozaika) rzeźby tradycyjnej lub starożytnej (krokodyl, głowa) ze światem wirtualnym (skan), i poezją jego malarskości (charakterystyczny gest przestrzenny Kozery), która wcale nie jest przypadkowa i bez powodu czy bez kontekstu: ona jest połączeniem tradycyjnej, bezbarwnej już dzisiaj rzeźby, która w zderzeniu z jego barwnym gestem przestrzennym nadaje jej jakby nowego znaczenia w świecie wirtualnym i zostawia pamiątkę po tej "podróży" w postaci wydruku 3D.

To jest jak połknięcie czerwonej pastylki i wejście w Matrix, w którym możemy zmieniać to, co od wieków wydawało się niemożliwe do zmiany. Po tej wirtualnej przygodzie już nic nie jest takie jak było i po przebudzeniu jedynym dowodem na to, że to nie był sen jest fizyczny, wielomateriałowy wydruk 3D. Podobnie jak Morfeusz w Matriksie Kozera daje użytkownikowi nienachalny wybór pomiędzy niebieską i czerwoną pigułką: nie musisz nic zmieniać w swoim tradycyjnym otoczeniu, ale może jednak, niczym Alicja w krainie czarów będziesz chciał zobaczyć co kryje królicza nora i zmienić to, co wydawało się od wieków niezmienialne?”

Marek Kozera

Od 2004 roku w „Poznańskim Parku Technologicznym 3D”, a następnie w „Kozera Fundacji” (od 2017), artysta prowadzi unikalny program wykładów, warsztatów i krótkich kursów poznawania różnych aspektów kultury i sztuki współczesnej. Oferuje dostęp do osób i instytucji, rozwijających sztukę współczesną i design na terenie Wielkopolski. Poznaje technologię skanowania archeologicznego o jakości archiwalnej, szybkiego prototypowania z wykorzystaniem technik CAD oraz druku przestrzennego.

3D

W 2017 roku Kozera zaczął drukować elektroniczne wzory druku 3d w technologii Stratasys j750, a wydrukowane obrazy od nazwy urządzenia nazwał j750.

Pracował jako asystent Michelangelo Pistoletto w Akademie der bildenden Künste we Wiedniu (1991–1998); gdzie wcześniej studiował (1981-1990, dyplom 1990). Pierwsza indywidualna wystawa obrazów Kozery odbyła się w 1995 roku („Die russische…”, Hotel Hilton, Wiedeń, 20 kwietnia 1995). Draft

Artysta ustalił wtedy autorską formułę publicznych dyskusji ze znanymi i cenionymi postaciami ze świata sztuki, ekonomii, socjologii i polityki (między innymi z Leszkiem Balcerowiczem, Sabiną Breitwieser, Robertem Fleckem, Rainerem Fuchsem, Borisem Groysem, Henrikem Kreutzem, Ursulą Krinzinger, Peterem Pakeschem, Michelangelo Pistoletto, Augustem Ruhsem, Klausem Albrechtem Schröderem, Siegfriedem Sellitschem, Andreasem Spieglem, Slavojem Žižkiem). Sięgnął m.in. do:

- obrazów z żywych dyskusji i zdarzeń oglądanych z różnych perspektyw.

Christine Marks prowadząc socjologiczną obserwację na podstawie zapisu video dyskusji w „Theater im Marstal” pisała „Widzowie biorą udział w dyskusji, obserwują z uwagą i reagują głośno na wypowiedzi, choćby dlatego, że jako miejscowi mogą wyrażać swoją aprobatę lub niezgodę głośno i demonstracyjnie choćby przez wyjście z pomieszczenia” (zob. Christine Marks, Das Beobachtungs -Verfahren SYMLOG in der Praxis, Deutscher Universitaets-Verlag, Wiesbaden 2000, s. 123, Beobachtung von Videoaufzeichnungen, Diskussion im „Theater im Marstal”),

-ulotnych chwil.

„Wykorzystując swoje dzieła odwołuje się do ‘niejasności’ jako cechy określającej ich status” (zob. Andreas Spiegl: Die Politik des Unentscheidbaren, Wiedeń, 1999, s. 4. Opis prac Marka Kozery). Zauważała to Judith Fischer pytając „W jaki sposób język i retoryka gospodarki spotyka się z językiem sztuki?" (zob. Judith Fischer, fragment wywiadu telewizyjnego, museum in progress, Program 2 TVP S.A.,1994. Opis pracy Marka Kozery).

Draft
ZREALIZOWAŁ ICH PIĘĆ EDYCJI:

OPOLE
18 maja 1992, „Miasto Opole – nowe spojrzenie. Sztuka i Ekonomia”, naukowo projekt był nadzorowany przez historyczkę Annę Potocką z Galerii Sztuki Współczesnej. Potocka również wzięła udział w dyskusji; Galeria Sztuki Współczesnej we współpracy z Polskim Radiem Opole;

Opole

WIEDEŃ
13 czerwca 1993, projekt naukowo nadzorowany przez dr. Rainera Fuchsa z Mumok Museum w Wiedniu. Dr Fuchs również przejął moderowanie dyskusji, Meisterschule Pistoletto, Akademie der bildenden Künste;

Wiedeń

WIEDEŃ
29 kwietnia - 8 maja 1997, projekt był naukowo nadzorowany przez socjolożkę dr Ursulę Trummer z Uniwersytetu w Wiedniu, „Zagramy w zmianę” Habitus Abito Abitare, Semperdepot Atelierhaus der Akademie der Bildenden Künste, we współpracy Centro per l’arte contemporanea Luigi Pecci w Prato, Program 2 TVP S.A;

Wiedeń

WIEDEŃ
16 grudnia 1998, projekt naukowo nadzorowany był przez socjolożkę Christinę Lammer, która również przejęła moderowanie dyskusji, w Hotel Imperial (współpraca z Depot Museumsquartier, Meisterschule Pistoletto Akademie der bildenden Künste), Program 2 TVP S.A.;




MONACHIUM
14-26 lutego 1994, „The Value of Conscience”, wspólnie z Michelangello Pistoletto, projekt naukowo nadzorowany był przez dr. Jacka Brzezińskiego z Kreditanstalt Banku we Wiedniu. Dr Brzeziński również przejął moderowanie dyskusji, Tempo Tag Theater, Marstall.

Monachium

„Punktem wyjścia każdej z dyskusji była prezentacja problemu teoretycznego, który później omawiali dyskutanci. Dyskusje były nagrywane, a na podstawie dokumentacji powstawały filmy, emitowane w telewizji”

(zob. Andreas Spiegl, w: Polityka nierozstrzygalności, s. 1).

Podczas dyskusji w Opolu w roku 1992 przebieg polemiki został nagrany na taśmie dźwiękowej, wykorzystanej później w audycji radiowej z telefonicznym udziałem słuchaczy. W edycji w Wiedniu w roku 1993 uczestnicy zostali nagrani i sfotografowani, a z zebranego materiału powstał kolaż, który wraz z umeblowaniem i całą scenerią dyskusji, stał się następnie częścią instalacji, prezentowanej w ramach indywidualnej autorskiej wystawy w pomieszczeniach Meisterschule Pistoletto, Akademie der bildenden Künste w Wiedniu (14-18 czerwca 1993).